کمردرد تو با مغزت درمان کن

ارتباط Anterior Mid-Cingulate Cortex با کمردرد

کمردرد همیشه فقط یک مشکل عضله، دیسک یا مفصل نیست. مخصوصاً وقتی درد مزمن می‌شود، مغز هم وارد ماجرا می‌شود.

در کمردرد مزمن، مغز فقط پیام درد را دریافت نمی‌کند؛ بلکه آن را تفسیر می‌کند، به آن معنا می‌دهد و تصمیم می‌گیرد فرد باید حرکت کند، احتیاط کند یا از حرکت بترسد.

اینجا ناحیه‌ای به نام Anterior Mid-Cingulate Cortex / aMCC اهمیت پیدا می‌کند.

aMCC یکی از بخش‌های مغز است که بین درد، توجه، ترس، تلاش، تصمیم‌گیری و حرکت ارتباط ایجاد می‌کند. یعنی وقتی فرد کمردرد دارد و می‌خواهد خم شود، راه برود، ورزش کند یا وزنه‌ای سبک بردارد، مغز فقط از کمر سؤال نمی‌پرسد؛ از تجربه قبلی درد، ترس از آسیب، میزان اعتماد به حرکت و توان تحمل فشار هم استفاده می‌کند.

به همین دلیل در کمردرد مزمن، گاهی درد بیشتر از مقدار واقعی آسیب بافتی احساس می‌شود. چون سیستم عصبی حساس‌تر شده و مغز حرکت را تهدیدآمیزتر تفسیر می‌کند.

در این شرایط، ورزش‌درمانی فقط برای تقویت عضلات کور، گلوتئوس، مولتی‌فیدوس یا عضلات اطراف ستون فقرات نیست؛ بلکه نوعی بازآموزی مغز هم هست.

تمرین تدریجی، کنترل‌شده و بدون ترس به مغز یاد می‌دهد که حرکت الزاماً خطرناک نیست. وقتی بیمار مرحله‌به‌مرحله حرکت می‌کند، درد کنترل‌شده را تجربه می‌کند و دوباره به بدنش اعتماد پیدا می‌کند، شبکه‌های عصبی مرتبط با درد، تلاش و کنترل حرکت نیز بهتر تنظیم می‌شوند.

پس در کمردرد مزمن، هدف فقط این نیست که عضله قوی‌تر شود؛ هدف این است که مغز دوباره به حرکت اعتماد کند.

به زبان ساده:

کمردرد مزمن فقط در کمر زندگی نمی‌کند؛ بخشی از آن در مغز پردازش می‌شود.
و ورزش‌درمانی درست، هم کمر را قوی‌تر می‌کند، هم مغز را از حالت ترس و محافظت بیش‌ازحد خارج می‌کند.